مدهوش آسمان نشو که ستاره ها وامدار نگاه تو اند...

غرق سکوت و سربه زیری نشو که شرم تو زمین را از آنت نمیکند

باش...همان گونه که شاید و باید نه...خودت باش

سرشار از تیزی نگاهی که در تو آشیانه کرده ست

آنچنان که مرا خمار و مست به بی قانونی میکشاند...که خلقت انسان از بی قانونی بود

باش...با همان وسوسه ...که این وسوسه معصیت نیست ...نهایت عصمت است

وسوسه ای که نگاه تو باشد و نگاه من...و جز دستها هیچ طلب نکنیم...

و جز جریان روح تو چیزی برای خواستن من به زمزمه نیفتد

باش... دور یا نزدیک...نگاهت را امتداد بده...من در همان امتدادم